معلمی شغل و حرفه نیست، بلکه ذوق و هنر توانمندی است معلمی در قرآن به عنوان جلوه‌ای از قدرت لایزال الهی نخست ویژه ذات مقدس خداوند تبارک و تعالی است. در نخستین آیات قرآن که بر قلب مبارک پیغمبر اکرم (ص) نازل شد، به این هنر خداوند اشاره شده است.
اقرا باسم ربک الذی خلق، خلق الانسان من علق، اقرأ و ربک الاکرم، الذی علم بالقلم، علم الانسان ما لم یعلم. (علق: ۱ ۵)

بخوان به نام پروردگارت که جهانیان را آفرید. انسان را از خون بسته سرشت بخوان! و پروردگارت کریم‌ترین است همان که آموخت با قلم، آموخت به انسان آنچه را که نمی‌دانست.

مقام معلم همیشه در دین اسلام ستایش شده است؛ پیغمبر (ص) فرموده‌اند: معلمی شغل انبیاست و امام علی (ع) می‌فرماید: به احترام پدر و معلمت از جای برخیز هرچند فرمان روا باشی.

در قرآن نیز بارها از مقام معلم تجلیل شده و خداوند عالم ارزش بسیار فراوانی برای این شغل قائل است. تا جایی که آن را به خودش نسبت داده است. در بسیاری از آیات قرآن خداوند آموزش دانش و معرفت صحیح را از لحاظ شرافت و ارزش در اوج همه مقامات برای آدم بیان می‌کند.

در برخی آیات نیز صراحتاً برتری معلمان را نسبت به سایر خلق جهان اعلام کرده است. ازجمله این آیات می‌توان به «من احیاها فکانما احیا الناس جمیعاً…» (مائده / ۳۲) اشاره کرد که می‌فرماید: هر کس نفسی را زنده کند به‌واقع، تمام جهانیان را زنده گردانیده است.